Parafialna Pielgrzymka szlakiem Sanktuariów Maryjnych na Słowacji 24–26 kwietnia 2026 r.
Pierwsze kroki naszego modlitewnego pielgrzymowania skierowaliśmy przed oblicze Matki Bożej Królowej Podhala w Ludźmierzu. U stóp Gaździny Podhala, łaskami słynącej Patronki wszystkich oszukujących wiary, uczestniczyliśmy we Mszy Świętej, zawierzając Niepokalanemu Sercu Maryi naszą duchową wędrówkę oraz osobiste intencje. Chwile wyciszenia w Maryjnym Ogrodzie Różańcowym przygotowały nas do dalszej drogi ku słowackiej ziemi. Następnie udaliśmy się do Doliny Demianowskiej, gdzie zachwyciła nas swoim majestatem Jaskinia Wolności. Bogactwo form naciekowych oraz podziemne jeziora były żywym świadectwem obecności Stwórcy, który swą potęgę objawia w pięknie natury. Szlak pierwszego dnia wiódł przez Liptowski Mikułasz, gdzie wciąż
żywa jest legenda Janosika, aż pod mury królewskiej Lewoczy.
Drugi dzień pielgrzymowania stał się sercem naszej wędrówki – stanęliśmy na Mariańskiej Górze, w najważniejszym sanktuarium Słowacji, zwanym „Słowacką Częstochową”. Gdy uczestniczyliśmy w Najświętszej Ofierze, powróciły słowa św. Jana Pawła II wypowiedziane tu w 1995 roku: „Tutaj, na Mariańskiej Górze, człowiek odnajduje pokój serca i siłę do dalszej drogi. Maryja uczy nas, jak przyjmować Boga do naszego życia”. Popołudnie poświęciliśmy na zwiedzanie monumentalnych ruin Zamku Spiskiego oraz Kapituły Spiskiej, zwanej „Słowackim Watykanem”, z jej architektoniczną perłą – katedrą św. Marcina. Ukoronowaniem dnia była uroczysta adoracja Najświętszego Sakramentu w bazylice św. Jakuba w Lewoczy. W otoczeniu gotyckich ołtarzy trwaliśmy w modlitwie przed Majestatem Pana ukrytego w Hostii.
W niedzielny poranek, ostatni dzień naszego pielgrzymowania, powróciliśmy na Mariańską Górę, by u stóp cudownej figury Maryi zjednoczyć się w niedzielnej Eucharystii. Nasz szlak wiódł dalej ku górze Zvir w Litmanowej – miejscu objawień Matki Bożej Niepokalanej Czystości (1990–1995). W leśnej ciszy i przy świętym źródle trwaliśmy w skupieniu oraz indywidualnej adoracji. W drodze powrotnej zwiedzaliśmy zamek w Starej Lubowli, potężną twierdzę i strażnika polskich insygniów koronacyjnych. Naszą pielgrzymkę zakończyliśmy w murach Czerwonego Klasztoru, położonego u malowniczego podnóża Trzech Koron. Surowe klasztorne mury oraz pamięć o modlitewnym życiu mnichów – kartuzów i kamedułów – były doskonałym dopełnieniem naszej duchowej drogi.
Nawiedzenie słowackich sanktuariów oraz odkrywanie tamtejszego chrześcijańskiego dziedzictwa nie byłoby możliwe bez zaangażowania i opieki duchowej Księdza Proboszcza, któremu składamy serdeczne „Bóg zapłać”.
